Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Δεν είναι ντροπή για τον Ολυμπιακό που τερμάτισε τελευταίος σε έναν όμιλο με αντιπάλους Μπαρτσελόνα, Γιουβέντους, Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Ούτε είναι ντροπή που αποκλείστηκε από τη συνέχεια των ευρωπαϊκών διοργανώσεων πριν καν ολοκληρώσει τα παιχνίδια του στον όμιλο. Καμιά ομάδα δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο ετήσιας διάκρισης, ειδικά όταν συμμετέχει στην πιο δύσκολη και απαιτητική διοργάνωση του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Δεν βλέπετε ολόκληρη Μπενφίκα που δεν μπορεί να σταυρώσει βαθμό σε όμιλο με αντιπάλους τη Βασιλεία και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας;
Άλλο είναι το μεγάλο πρόβλημα του Ολυμπιακού κι αυτό που προκαλεί θλίψη στις τάξεις των φίλων του. Και δεν αφορά ούτε τον αποκλεισμό, ούτε τον μόλις ένα βαθμό, ούτε τα στατιστικά.
Φέτος είδαμε ξανά στην Ευρώπη, έναν Ολυμπιακό που είχαμε ξεχάσει ότι υφίσταται – σε επίπεδο Champions League – εδώ και μια δεκαετία: Τον Ολυμπιακό του φόβου και της μοιρολατρίας. Τον Ολυμπιακό που είχε να αντιμετωπίσει πρωτίστως τις δικές του φοβίες, τα δικά του σύνδρομα, τις δικές του ανασφάλειες. Όπως ακριβώς συνέβαινε μέχρι εκείνο το βράδυ της 3ης Οκτωβρίου 2007 στη Βρέμη, όταν οι «ερυθρόλευκοι» ξόρκισαν τους δικούς τους δαίμονες, πετυχαίνοντας το πρώτο τους διπλό στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση.
Ο Ολυμπιακός, άλλωστε, ήταν παραδοσιακά μια ομάδα που πάλευε με τις φοβίες της όποτε έβγαινε εκτός συνόρων. Ανεξαρτήτως ρόστερ, ανεξαρτήτως προπονητών, ανεξαρτήτως εποχών. Και η παρουσία του στα κύπελλα Ευρώπης αποτελούσε διαχρονικά ένα επίπεδο σύγκρισης που μειονεκτούσε έναντι των εγχώριων ιστορικών του αντιπάλων.
Ο Παναθηναϊκός είχε να επιδείξει το έπος του Γουέμπλεϊ και δύο παρουσίες στα ημιτελικά Κυπέλλου Πρωταθλητριών και Τσάμπιονς Λιγκ. Η ΑΕΚ την αλησμόνητη πορεία στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1977. Κι ο Ολυμπιακός; Ο Ολυμπιακός του Σιδέρη, του Γιούτσου, του Λοσάντα, μετέπειτα του Αναστόπουλου, του Μητρόπουλου, του Νοβοσέλατς; Για 30 ολόκληρα χρόνια οι «ερυθρόλευκοι» αδυνατούσαν να ξεπεράσουν το δεύτερο γύρο, μέχρι που η παρέα του Ντέταρι απέκλεισε τη Βιέννα το 1989 στο κύπελλο κυπελλούχων και πανηγύρισε την πρώτη πρόκριση της ιστορίας του Ολυμπιακού σε τρίτο γύρο ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Οι ίδιες φοβίες και στα πρώτα δέκα χρόνια της παρουσίας του στο Τσάμπιονς Λιγκ, τότε που η αδυναμία του Ολυμπιακού να πανηγυρίσει εκτός έδρας νίκη είχε γίνει… ανέκδοτο στα χείλη των εγχώριων αντιπάλων του. Όλα αυτά, όμως, μέχρι το ιστορικό βράδυ της Βρέμης.
Από τη Βρέμη στη Λισαβόνα…
Από εκείνο το βράδυ, θαρρείς και μεταλλάχτηκε το ευρωπαϊκό DNA ολόκληρου του συλλόγου. Μια ομάδα που επί τρεις δεκαετίες δεν είχε καταφέρει να βρεθεί έστω σε τρίτο γύρο ευρωπαϊκής διοργάνωσης, μια ομάδα που δεν μπορούσε να πάρει διπλό από τη Μακάμπι ακόμη και στην «ερυθρόλευκη» Κύπρο, μια ομάδα που σπανίως φορούσε… κοντομάνικα στην Ευρώπη, ξαφνικά μπολιάστηκε με αυτοπεποίθηση… χιλίων λιονταριών.
Τα διπλά του 2007 απέναντι σε Βέρντερ και Λάτσιο ήταν μόνο η αρχή. Ο Ολυμπιακός των αποκλεισμών, έγινε αίφνης ο Ολυμπιακός των προκρίσεων, και η παρουσία του στις νοκ άουτ φάσεις του Φεβρουαρίου (είτε σε επίπεδο Champions League, είτε στο Europa League), έγινε ρουτίνα. Ο Ολυμπιακός που… φοβόταν και τη σκιά του όποτε ταξίδευε εκτός συνόρων ανεξαρτήτως αν είχε απέναντι του τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ή τη Χέρενφεν, έγινε ξαφνικά μια ομάδα που κοίταζε στα μάτια τη Ρεάλ στο «Μπερναμπέου», τη Γιουβέντους στο «Juventus Stadium», την Άρσεναλ στο «Έμιρεϊτς», την Μπενφίκα στο «Ντα Λουζ», την Παρί Σεν Ζερμέν στο «Παρκ ντε Πρενς».
Άλλες χρονιές διακρίθηκε, άλλες σεζόν άγγιξε ιστορικές πορείες, άλλες πάλι απέτυχε. Πάντα, όμως, το έκανε έχοντας εμπιστοσύνη στις δικές του δυνατότητες. Βασιζόμενος στη δική του αυτοπεποίθηση, τα δικά του όπλα. Όλα αυτά μέχρι να έρθει η φετινή χρονιά…
Ο φετινός Ολυμπιακός έβγαλε από τη ναφθαλίνη, τον Ολυμπιακό του φόβου και της μοιρολατρίας. Τον Ολυμπιακό που έτρεμε και τη σκιά του. Τον Ολυμπιακό που έφτασε στο σημείο να παίζει έναν τελικό πρόκρισης απέναντι σε μια προβληματική – τη δεδομένη χρονική στιγμή – Σπόρτινγκ, με τρεις αμυντικούς μέσους και τον… Φορτούνη σέντερ φορ!
Αυτή η εικόνα είναι που πλήγωσε κάθε Ολυμπιακό. Η εικόνα μιας ομάδας που δεν πάλεψε, δεν επιτέθηκε, δεν διεκδίκησε τις όποιες μικρές ή μεγάλες πιθανότητες διάκρισης είχε μπροστά της παρά την, ομολογουμένως, εξαιρετικά δύσκολη κλήρωση. Γιατί ο Ολυμπιακός της τελευταίας δεκαετίας στην Ευρώπη, είχε κλειδώσει έξω από τα αποδυτήριά του τις λέξεις «φόβος», «μοιρολατρία», «έλλειψη αυτοπεποίθησης», «έλλειψη εμπιστοσύνης».
Στα δικά μου μάτια ο Ολυμπιακός μου έδειξε την εικόνα μιας ομάδας που δεν αγωνίστηκε στο φετινό Champions League για να διεκδικήσει το μεγαλύτερο δυνατό καλό, αλλά για να αποφύγει το… μεγαλύτερο πιθανό κακό! Μου έδειξε μια ομάδα που απλά ήθελε να αποφύγει συντριβές, που πιθανόν να έφερναν εσωτερικούς κραδασμούς και θα επηρέαζαν την ομάδα στην προσπάθειά της να κατακτήσει το πρωτάθλημα Ελλάδος. Αχ, αυτό το άτιμο πρωτάθλημα. Είναι κι αυτό βλέπετε…
Τα πρωταθλήματα σε μεγαλώνουν, η Ευρώπη σε γιγαντώνει!
Είναι κι αυτός ο εσωτερικός μας μικρόκοσμος, στον οποίο υπάρχουμε «εμείς» (κόκκινοι, πράσινοι, κίτρινοι, μαυρόασπροι) και οι… «οχτροί» μας! Υπάρχει και η «περηφάνια» μας που πρέπει να τιμωρήσει τους απέναντι (όποιοι κι αν είναι αυτοί) που συνωμοτούν για να μας «χτυπήσουν». Ναι, προφανώς και τα πρωταθλήματα είναι σημαντικά και αποτελούν ξεχωριστά κεφάλαια στη βίβλο οποιουδήποτε συλλόγου.
Κανένας σύλλογος, όμως, δεν γιγαντώνεται… εντός των τειχών. Προφανώς και η Ρεάλ, η Μπάγερν, η Μίλαν, Λίβερπουλ είναι τεράστιοι σύλλογοι, αλλά τα διαμάντια της ιστορίας τους δεν είναι τα εγχώρια πρωταθλήματα, αλλά τα κύπελλα Πρωταθλητριών που κατέκτησαν.
Ναι, προφανώς και τα πρωταθλήματα έχουν ξεχωριστή σημασία για τον Παναθηναϊκό ή την ΑΕΚ. Και οι δυο τους, όμως, γιγάντωσαν μέσα από τις ευρωπαϊκές τους πορείες. Όσους τίτλους κι αν κατακτήσει το «τριφύλλι», κανένας δεν θα αποκτήσει τη λάμψη του Γουέμπλεϊ, ή τη διαχρονική μαγεία εκείνου του ονειρεμένου διπλού στο Άμστερνταμ σε ημιτελικό Champions League.
Τα εγχώρια πρωταθλήματα σε καταξιώνουν, η Ευρώπη, όμως, είναι αυτή που σε μεγαλώνει, σε γιγαντώνει. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, αδυνατούμε να το καταλάβουμε. Και οι συμμετοχές μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τείνουν να εξελιχθούν σε μια… εφήμερη χαρά. Γιατί σε ένα ποδόσφαιρο μίσους και φανατισμού, η Ευρώπη μοιάζει με πολυτέλεια. Γιατί σε ένα ποδόσφαιρο που σε ενδιαφέρει πως θα τιμωρήσεις τον «εχθρό», θα παίζεις με την Μπαρτσελόνα και θα… μιλάς για τη διαιτησία που σε κυνηγάει.
Μόνο που τότε θα σταματήσεις να παλεύεις. Θα σταματήσεις να πιστεύεις. Θα σταματήσεις να διεκδικείς. Και εν τέλει, θα έρθεις αντιμέτωπος με τον κίνδυνο να σταματήσεις να μεγαλώνεις!
Πηγή: Sport DNA
