Του Βασίλη Σαμπράκου
Στην ιστορία που γράφει ο ΠΑΟΚ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2018-’19, που καλπάζει προς την κατάκτηση του τίτλου μετά από 34 χρόνια όλα είναι, γίνονται σημεία αναφοράς. Κι όλα όσα συμβαίνουν είναι ενδιαφέροντα. Στο πρώτο επίπεδο της ανάγνωσης, σε σχέση με το αυθεντικό ποδόσφαιρο, είναι η πολύ καλή δουλειά που κάνει εδώ και περίπου 20 μήνες ένας πολύ ικανός προπονητής και η ποιότητα που βγάζουν στο τερέν οι ποδοσφαιριστές. Εντός 2019 ο ΠΑΟΚ κατάφερε να βάλει θέαμα και επιθετική ψυχαγωγία στο αποτελεσματικό παιχνίδι του και να μην επιτρέψει καμιά αμφισβήτηση σχετικά με το αν είναι ή όχι η καλύτερη ομάδα που κυκλοφόρησε στα ελληνικά γήπεδα. Κι είναι βέβαιο ότι αν καταφέρει να κατακτήσει το πρωτάθλημα διατηρώντας το αήττητο, το ιστορικό αυτό επίτευγμα θα φωτίσει ακόμη περισσότερο αυτό που επιτυγχάνουν ον Ραζβάν Λουτσέσκου και οι ποδοσφαιριστές του.
Είναι πάρα πολλά αυτά που έκανε στη διάρκεια αυτών των 20 μηνών ο Ρουμάνος προπονητής για να φτάσει ως εδώ. Κι όσα κάνει στο ελληνικό πρωτάθλημα από τον περασμένο Αύγουστο μέχρι σήμερα προσφέρουν μια σειρά από πολύ χρήσιμα μαθήματα, στα οποία σκοπεύω να αναφερθώ πιο αναλυτικά στο επόμενο διάστημα. Το highlight του στη σεζόν είναι ο τρόπος που διαχειρίστηκε την “φεύγει ο Πρίγιοβιτς” κρίση. Η στάση του, η επιλογή που έκανε όταν διαπίστωσε ότι χάνει τον κατά τεκμήριο MVP του πρώτου πενταμήνου και πρώτο σκόρερ – μέχρι τη στιγμή της αποχώρησής του – του πρωταθλήματος, ο τρόπος που διαχειρίστηκε το ματς – μνημείο στην Τρίπολη απέναντι στον Αστέρα στις 13 Ιανουαρίου και ο ΠΑΟΚ που εμφανίζει έκτοτε είναι καθαρά τεκμήρια της ευελιξίας, της προσαρμοστικότητάς του, της προσήλωσής του στη δουλειά, αλλά και της ηγεσίας του εντός αποδυτηρίων. Ολα αυτά όμως δεν θα είχαν συμβεί, δεν θα είχε καταφέρει να τα δείξει, και φυσικά δεν θα είχε καταφέρει ο Ρουμάνος να φτάσει στο σημερινό σημείο αν έλειπε η βάση. Η βάση είναι και το μεγαλύτερο κληροδότημα του Λουτσέσκου προς τον ΠΑΟΚ, η παρακαταθήκη που θα αφήσει πίσω χάρη στην διαφαινόμενη κατάκτηση του τίτλου: έγινε ο πρώτος προπονητής, μετά από 9 αλλαγές, που έπεισε, ή πιο σωστά ανάγκασε με τη στάση του τον Ιβάν Σαββίδη να του κάνει χώρο και να τον αφήσει να δουλεύει με όσο το δυνατόν λιγότερους περισπασμούς και μικρότερο εκνευρισμό, δηλαδή με λιγότερα εσωτερικά τεχνητά εμπόδια συγκριτικά με αυτά που βρήκαν μπροστά τους οι προκάτοχοί του. Αυτή, η πικρή ιστορία των προπονητών, των τεχνικών διευθυντών και των γενικών διευθυντών, αλλά και της γενικότερης παρεμβατικότητας του Σαββίδη σε ποδοσφαιρικά ζητήματα ήταν μια κύρια εξήγηση για την αγωνιστική εικόνα του ΠΑΟΚ στην πρώτη πενταετία του στην ΠΑΕ. Χρειάζεται μεγάλη ανάλυση το πώς κατάφερε ο Λουτσέσκου να πείσει τον Σαββίδη να τον αφήσει να δουλέψει, και το πώς κατάφερε να αξιοποιήσει τα θετικά αποτελέσματα και να εδραιωθεί σε έναν πάγκο που ήταν προηγουμένως κρεατομηχανή. Κι είναι πολλές οι μάχες που έδωσε ο Ρουμάνος προπονητής για να καταφέρει να δημιουργήσει τον χώρο του και να λειτουργήσει με ελευθερία και προσήλωση στη δουλειά που είχε να κάνει με τους ποδοσφαιριστές του. Το highlight αυτής της πολύ διδακτικής ιστορίας, η οποία επιβεβαιώνει τις προγενέστερες αναλύσεις σχετικά με την βλαπτική συμπεριφορά του Σαββίδη στο ποδοσφαιρικό τμήμα, είναι ο τρόπος που διαχειρίστηκε ο Λουτσέσκου τον Εβγέν Χατσερίντι. Εναν παίκτη “του προέδρου”, με ένα συμβόλαιο του 1,5 εκατ. ευρώ ετησίως, που αποκτήθηκε το περασμένο καλοκαίρι για να γίνει βασικός ώστε να πιάσουν τόπο τα λεφτά. Ο Λουτσέσκου του έδωσε τρεις συμμετοχές στο πρωτάθλημα, του έδωσε όλες κι όλες οκτώ συμμετοχές, τον είδε να αποβάλλεται στο 7ο λεπτό του ματς με την Τσέλσι και έκτοτε τον διέγραψε. Κι αυτό, το ότι διέγραψε έναν ακριβοπληρωμένο παίκτη “του προέδρου” ήταν η κίνηση αιχμαλωσίας των αποδυτηρίων του. Ποδοσφαιριστές που βλέπουν προπονητή να βάζει στο τερέν τον Κρέσπο αντί του Χατσερίντι επειδή αυτό ήταν το ποδοσφαιρικά δίκαιο και να μην ευνοεί τον μόνο συμπατριώτη του, που είναι και δική του μεταγραφή, τον Τόσκα επειδή αυτό είναι το ποδοσφαιρικά δίκαιο, δεν μπορούν παρά να τον σεβαστούν. Ο Λουτσέσκου δεν κέρδισε τα αποδυτήριά του μόνο λόγω αυτών των επιλογών, ούτε μόνο χάρη στο αίσθημα ασφάλειας και δικαιοσύνης που ρίζωσε στα αποδυτήρια. Επένδυσε πολύ χρόνο στην προσωπική επαφή με τους ποδοσφαιριστές, ακόμη και μακριά από τους χώρους εργασίας, για να βελτιώσει την επικοινωνία και να ισχυροποιήσει τους δεσμούς. Και το έκανε με όλους, την ίδια ώρα που οι επιλογές του για την ενδεκάδα φώναζαν ότι δεν επηρεάζεται από ανθρώπινες συμπάθειες. Χάρη σε αυτή τη σχέση που έχτισε με τους ποδοσφαιριστές ο Λουτσέσκου πήρε τα αποτελέσματα που τον κράτησαν στον πάγκο μέχρι την ημέρα που ο ΠΑΟΚ άρχισε να ικανοποιεί και με το θέαμά του. Χάρη στη δουλειά του, στο γήπεδο και το προπονητήριο, και στην διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, ο Λουτσέσκου κατάφερε, με τη δουλειά του, να δείξει στον Σαββίδη ότι αυτός πρέπει να τον σεβαστεί και να του αφήσει ελεύθερο τον χώρο των αποδυτηρίων και του τερέν. Στην πρώτη φορά που έμεινε μακριά, ο Σαββίδης είδε πρώτα τον ΠΑΟΚ να φτάνει, πέρσι, κοντά στην κατάκτηση, και τώρα τον βλέπει να καλπάζει προς μια ιστορική επιτυχία και να δουλεύει με το όραμα του νταμπλ.
Εχω πολλές φορές αναφερθεί στα ελαττώματά του και ειδικά στην … μεγάλη εξοικείωσή του με τις ανάγκες του ρόλου του ως προπονητή του ΠΑΟΚ, η οποία τον έχει οδηγήσει σε μεγάλα επικοινωνιακά λάθη, τα οποία έχουν πλήξει πρωτίστως την εικόνα του. Εχω όμως πολλές φορές, από πολύ παλιά, σημειώσει ότι ο Ραζβάν Λουτσέσκου δεν είναι απλώς ο γιος του Μιρτσέα, αλλά ένας πολύ ικανός προπονητής. Προτού του το αναγνωρίσει αυτό η κοινωνία του ΠΑΟΚ, όπως μπορείς να θυμηθείς εδώ και εδώ. Για τον ΠΑΟΚ είναι ήδη ένας εκ των σημαντικότερων της σύγχρονης ιστορίας του. Και την ημέρα που θα σηκώσει το τρόπαιο του πρωταθλητή θα είναι ήδη ένας εκ των σημαντικότερων όλης της ιστορίας του. Δεν ξέρω αν θα καταφέρει να φτάσει ή να ξεπεράσει τον πατέρα του στην προπονητική, αλλά πλέον είναι βέβαιο ότι ο Ραζβάν Λουτσέσκου έχει την πρώτη ύλη για να εξελιχθεί σε προπονητή υψηλότερου επιπέδου από το ελληνικό. Η ηγεσία του στα αποδυτήρια και η ικανότητά του στην προετοιμασία της ομάδας του και τον πάγκο είναι δεξιότητες υψηλότερου επιπέδου από το ελληνικό. Οποτε κι αν φύγει από τον ΠΑΟΚ, το καλοκαίρι ή σε ένα, δύο, τρία χρόνια, ο Λουτσέσκου δεν θα αφήσει πίσω του μόνο τίτλους. Θα αφήσει και την απόδειξη ότι όταν ο μεγαλομέτοχος αφήνει έναν προπονητή να δουλέψει απερίσπαστος έρχονται επιτυχίες. Κι αυτό το μάθημα το χρειαζόταν ο Σαββίδης. Το χρειαζόταν ο ΠΑΟΚ. Ο Σαββίδης είχε την ευφυΐα να δείξει υπομονή και ανοχή, αναγνωρίζοντας τις αρετές του προπονητή του, και τώρα μπορεί να ξεκινήσει τις δοκιμές στην άρση τροπαίων για να ζήσει στιγμές που δεν έζησε άλλος πρόεδρος του ΠΑΟΚ εδώ και τρεισήμισι δεκαετίες.
Πηγή: Gazzetta
